Στου Παπά...

Πριν ανακαλύψουμε ότι βιαζόμαστε, όταν ακόμα ο χρόνος κυλούσε με την ταχύτητα μύγας στον Mεξικό, αποφασίσαμε με την Θαρλότ να παντρευτούμε τον Νοέμβριο. Πέντε Νοεμβρίου, για την ακρίβεια. Θέλαμε να κάνουμε τον γάμο μας στην έρημο, ένα διήμερο ιβέντ, δίπλα στην θάλασσα, με πολλές δραστηριότητες για τους προσκεκλημένους μας, γάμο μπάι δε σι, ηλιοβασίλεμα και άλλα τέτοια ρομαντικά. Το σχέδιο ήταν πολύ καλό, είχαμε βρει και το μέρος - όλα μια χαρά. Το μόνο που μας έλειπε ήταν o παπάς... Βρήκαμε λοιπόν έναν ορθόδοξο Παπά σε μια παραπλήσια χώρα και πήγαμε να συζητήσουμε μαζί του την πιθανότητα να έρθει να μας παντρέψει στην έρημο...

O παπάς μας υποδέχτηκε στο σπίτι του, το οποίο χρησιμοποιούσε και σαν εκκλησία, μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή της κανονικής εκκλησίας. Μπήκαμε μέσα, καθίσαμε και πιάσαμε κουβέντα περί ανέμων και υδάτων: Για τον καιρό, τους Άραβες, την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, την κίνηση στους δρόμους...

"Ωραία!" σκεφτόμουνα. "Καλά το πάμε..."

Και επάνω που τα είχαμε βρει κι εγώ ετοιμαζόμουν να αρχίσω να κάνω κυκλωτικές κινήσεις και να μιλάω για θάλασσες, ερήμους, αμμόλοφους και την σχέση τους με τον Θεό, τσουπ! πετάγεται η Θαρλότ...


"Εεεε... Μπασικά, εγκώ σελώ να πω κατί..." είπε με τη χαριτωμένη γαλλική προφορά της και τη μοναδική της ικανότητα να μπερδεύει τα σίγμα με τα θήτα.
Ο πάτερ την κοίταξε με συμπάθεια και της είπε:
"Τι είναι, κόρη μου;"
"Εεεεε..." είπε η Θαρλότ και ανακάθισε στην θέση της, "ντεν κθερώ αν εγκώ πρεπεί να πω αυτό εντό περά..." είπε και με κοίταξε.

Την κοίταξα με απορία.
"Τι θες να πεις, παιδί μου;" την ενθάρρυνε ο πάτερ. "Μίλα ανοιχτά..."
"Ναι, εεεε... μπασικά εγκώ τελώ να πω οτί γκια εμενά, νταξεί, καλόθ ο ορτοντοξόθ Τεόθ, καλόθ και ο Αραμπικόθ, αλλά νταξεί, μπασικά, εγκώ ντεν καταλαβαινεί τη διαφορά. Γκια 'μενά υπαρκεί μονό ενάθ Τεόθ, νο;"

Μια βαριά ησυχία απλώθηκε στο δωμάτιο σαν σκιά. Κοίταξα τον παπά. Τα μάτια του είχαν γυρίσει ανάποδα. Σαν σε όραμα, είδα την έρημο να απομακρύνεται προς το βάθος, κουνώντας μου το χέρι νοσταλγικά. Γύρισα και κοίταξα την Θαρλότ όσο πιο έντονα μπορούσα. Με κοίταξε κ' εκείνη και μου είπε:

"Τι; Αντικό εχώ;;;"

Άνοιξα το στόμα μου για να απαντήσω αλλά μια κραυγή ακούστηκε στο δωμάτιο και μου έκοψε τον ειρμό:

"ΤΙ ΛΕΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;;;" είπε ο παπάς που εν τω μεταξύ είχε πάρει ένα ωραίο βιολετί χρώμα και κοίταγε την Θαρλότ με μάτια ορθάνοιχτα, σαν πιατάκια του καφέ.

"Τι;" είπε η Θαρλότ και τον κοίταξε με απορία. "Ντιλαντί εχεί πολλούθ Τεούθ;;;"
"Σταμάτα βρε μωρό μου..." ψιθύρισα εγώ μέσα απ' τα δόντια μου. "Θα πάει άδικα ο άνθρωπος..."
"Μα, αντικό εχώ;;;" είπε η Θαρλότ και γύρισε να με κοιτάξει. "Εσύ γκιατί ντεν μιλάθ;;;" μου είπε.

Για άλλη μια φορά με πρόλαβε ο παπάς.
"Δεν είναι έτσι παιδί μου!" είπε με φωνή τρεμάμενη. "Έχεις πέσει θύμα!"
"Τύμα;" είπε η Θαρλότ που σκόνταψε επάνω σε άγνωστη λέξη
"Θύμα Συγκρητισμού!" την αποτελείωσε ο παπάς με δύο στα δύο.

Η Θαρλότ γύρισε και με κοίταξε απορημένη.
"Τι σα πει Θυριτιγκσμόθ;" μου είπε
"Εεεε... δεν ξέρω..." είπα την αλήθεια και γύρισα να πάρω τη βοήθεια του παπά.

"ΣΥ-ΓΚΡΗ-ΤΙ-ΣΜΟΣ!" είπε ο παπάς και πήρε μια βαθιά ανάσα...

Την επόμενη μιάμιση ώρα, ακολούθησε μια ωραία και μακρά διάλεξη με θέμα "Ορθοδοξία: Ο Γκάλης της πίστεως". Κατά καιρούς, ο παπάς έκανε μια παύση να δει πως πάει η σωτηρία της Θαρλότ, οπότε κι αυτή έβρισκε ευκαιρία κι έλεγε:

"Ναι, αλλά, γκιατί πρεπεί να εκουμέ πολλέθ θρησκειέθ; Ολό πολεμούθ κανουμέ, νο;" οπότε και ο παπάς αντιλαμβανόταν ότι χρειάζεται και άλλη δουλειά και ξανάρχιζε τα μπασίματα...

Όλη αυτή την ώρα, εγώ είχα χωθεί αναπαυτικά στην γωνία του καναπέ και τους κοίταζα με ενδιαφέρον, αναρωτιόμενος ποιος αλήθεια είμαι 'γω και που πάω.

Κάποια στιγμή, ο παπάς κοίταξε το ρολόι του.
"Αμάν!" αναφώνησε. "Πέρασαν κι όλας δύο ώρες και ακόμα δεν ξεκινήσαμε!" είπε αγχωμένος.
"Α, ναι;" σκέφτηκα εγώ που τόση ώρα περίμενα πότε θα τελειώσουμε.
"Πω, πωωωω..." είπε ο παπάς και ξανακοίταξε το ρολόι του. "Τίποτα δεν σας είπα!"
"Ναι, βασικά κι εγώ ήθελα να μιλήσουμε λίγο..." προσπάθησα να κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια.
"Ναι, ναι..." είπε ο παπάς και καθάρισε την φωνή του. "Λοιπόν, ξεκινάω γιατί σε μισή ώρα έχω εκκλησία! Ακούστε!"
"Οκ..." είπα εγώ και ξαναβούλιαξα στη γωνία του καναπέ.
"Ωραία..." είπε ο παπάς και μας  κοίταξε. "Λοιπόν, όπως είπαμε, εσείς σε λίγο καιρό θα ενωθείτε με τα ιερά δεσμά του γάμου..."

Κουνήσαμε τα κεφάλια μας καταφατικά.

"Πολύ ωραία... Πρέπει λοιπόν να ξέρετε ότι τώρα που θα παντρευτείτε, η ζωή σας θα αλλάξει πάρα πολύ!"
Μείναμε να τον κοιτάζουμε με απορία.
"Προφανώς!" είπε ο παπάς. "Διότι τώρα είναι που αρχίσατε να γνωρίζεστε και είστε μέσα στην καλή χαρά αλλά μετά τον γάμο, θα μείνετε μαζί και θα αρχίσει ένας τελείως νέος τρόπος ζωής..."
"Μα... μενουμέ μαδί ντεκατεθερά κρονιά!" πετάχτηκε η Θαρλότ.
"Εεεε, ναι, βέβαια..." κόμπιασε ο παπάς, "δεν λέω... ίσως στην περίπτωση σας να, εεεε, ξέρετε ας πούμε κάποια πράγματα αλλά, εεεεε, δεν παύει να ισχύει ότι μετά τον γάμο πολλά πράγματα θα, εεεεε, αλλάξουν..."
"Σωστά!" πετάχτηκε η Θαρλότ χαρούμενη. "Τωρά, αμά κωριθουμέ, εγκώ ντεν τά παρώ ουτέ ενά ευρώ! Μετά τό γαμό, αμά κωριθουμέ, σα με πληρωνεί γιά παντά!" είπε και γέλασε χαρούμενη.

Ησυχία έπεσε στο δωμάτιο. Εγώ είχα επικεντρώσει την προσοχή μου σε μια εικόνα της Παναγίας στο βάθος. Εδώ και αρκετή ώρα με απασχολούσε η διάμετρος του φωτοστέφανου.

"Εεεε, ναι... είναι βέβαια κι αυτό..." είπε ξέπνοα ο παπάς που προφανώς δεν του είχε ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό και ούτε και πρόκειται. "Αλλά εγώ εννοώ ότι, εεεε, θα γίνετε ζευγάρι, εεεε, πιο υπεύθυνοι άνθρωποι και, εεεε, πρέπει να ξέρετε πως πρέπει να, εεεεε, λειτουργείτε" κατέληξε.
"Να λειτουργούμε..." επανέλαβα εγώ που θεώρησα σκόπιμο να συνεισφέρω κάτι με την παρουσία μου σε αυτή τη συνάντηση.
"Ακριβώς!" είπε ο παπάς ενθουσιασμένος που κάποιος επιτέλους έδειξε να καταλαβαίνει κάτι απ' όλα αυτά που είχε πει.
"Τι εννοείτε;" ρώτησα.

Έμεινε να με κοιτάζει για μερικά δευτερόλεπτα. Στο τέλος είπε αργά:
"Εννοώ ότι τώρα, με τον γάμο, θα γίνετε ένα σώμα, σωστά;" Με την άκρη του ματιού μου, είδα την Θαρλότ να ετοιμάζεται να πει κάτι, οπότε βιάστηκα να απαντήσω:
"Σωστά!"
"Ωραία!" είπε ο παπάς ενθουσιασμένος και στράφηκε τελείως προς τη μεριά μου. "Και, εεεε, σε κάθε σώμα υπάρχει ένα, εεεε, κεφάλι, ωραία;"
"Ωραία..." είπα κι εγώ.
"Και, εεεε, το ζευγάρι λοιπόν είναι όπως, εεεε, η εκκλησία με τον Χριστό: Ο Χριστός είναι το κεφάλι και η εκκλησία το σώμα του, ωραία;"
"Ωραία..." ξαναείπα
"Άρα λοιπόν, στο ζευγάρι, κάποιος πρέπει να είναι το κεφάλι και κάποιος το σώμα, ωραία;"
"Ωραία..." είπα για άλλη μια φορά, παρατηρώντας προσεχτικά την Θαρλότ η οποία είχε κάτσει στην άκρη της καρέκλας της, προσπαθώντας να καταλάβει τα Ελληνικά του παπά.
"Ε, λοιπόν, εεεεε, φυσικά στο ζευγάρι, εεεε, το κεφάλι είναι, εεεεε, ο άντρας, ωραία;" είπε ο παπάς
"Ωραία!" είπα εγώ
"¨ΓΟΥΑΤ;;;" είπε η Θαρλότ

Ακολούθησε μια παύση.

"Τι;" είπε στο τέλος αθώα ο παπάς
"Συγκνώμη..." είπε η Θαρλότ, "λετέ οτί το κεφαλί ειναί ΑΥΤΟΘ;;;" είπε και με έδειξε με απέχθεια.
"Εεεε, ναι..." είπε ο παπάς και με κοίταξε για υποστήριξη. "Ο άντρας..."
Ανταπέδωσα το βλέμμα στον παπά και χαμογέλασα ευγενικά. "Τώρα βγαλ' τα πέρα μόνος σου" σκέφτηκα και ανακάθισα αναπαυτικά στην γωνία μου. Όλο και περισσότερο αντιλαμβανόμουν ότι αυτή η συνάντηση δεν φαινόταν να με αφορά...

"Κοίτα..." έκανε μια ακόμα απέλπιδα προσπάθεια ο παπάς. "Είναι όπως ας πούμε μια πόρτα, οκ;"
Η Θαρλότ τον κοίταξε καχύποπτα. "Ποιόθ;" είπε
"Ο γάμος!" είπε ο παπάς. "Από μια πόρτα, δεν χωράνε να περάσουν και οι δύο μαζί, έτσι δεν είναι;;;"
"Ε, και;" είπε η Θαρλότ
"ΚΑΠΟΙΟΣ πρέπει να περάσει πρώτος, σωστά;" είπε ο παπάς
"Συγκνώμη!" είπε η Θαρλότ. "Εννοειτέ οτί πρεπεί να περαθεί πρωτόθ ο αντράθ;;;"
"Προφανώς!' είπε ο παπάς.
"ΓΟΥΑΤ;;;;" είπε η Θαρλότ.
"Ε, αφού δεν χωράνε και οι δύο!" επιχειρηματολόγησε ο παπάς.
"Και γκιατί να ειναί ο αντράθ;;;" ρώτησε η Θαρλότ. "Νο, νο, ντεν το ντεκομαί, να ειναί η γκυναικά!"
"Μα... δεν γίνεται να είναι η γυναίκα!" είπε ο παπάς αμυνόμενος. "Αφού κεφαλή είναι ο Χριστός!"
"Αν είναι ντυνατόν!" είπε η Θαρλότ και με κοίταξε. "Εθύ γκιατί ντεν μιλάθ;"
"Τι να πω εγώ μωρό μου;" είπα και την κοίταξα. "Δεν άφησες και τίποτα που να μην πεις!"

Εκείνη την ώρα, χτύπησε το κουδούνι και ο παπάς έφυγε βιαστικά ν' ανοίξει την πόρτα.

"Καλά, ντεν υπαρκεί περιπτωθεί να περαθείς πρωτόθ!" μου είπε η Θαρλότ και κοίταξε προς την άλλη μεριά. "Ακού εκεί!" μονολόγησε.

Εν τω μεταξύ, ο παπάς είχε επιστρέψει στο δωμάτιο παρέα με έναν επισκέπτη που είχε έρθει για τον εκκλησιασμό.

"Λοιπόν!" μίλησε ο παπάς και μας κοίταξε. "Υπάρχει και ένα τελευταίο πράγμα που θέλω να σας πω σήμερα..." είπε και στράφηκε στην Θαρλότ. "Δεν είναι βέβαια απαραίτητο αλλάάάά, μιας που θα γίνετε τώρα οι δύο ένα, νομίζω ότι καλό θα ήτανε να, εεεεε, βαπτισθείς ορθόδοξη, ε;"
"ΓΟΥΑΤ;;;" είπε η Θαρλοτ και άνοιξε ορθάνοιχτα τα μάτια της.
Κοίταξα τον παπά με θαυμασμό, για την πρωτοφανή του ικανότητα να αγνοεί τον κίνδυνο και να μην σταματάει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Είχε τη στόφα του ήρωα.
"Εεεεε..." είπε ο παπάς. "Απλώς, τώρα που θα γίνετε ένα, νομίζω ότι, εεεε, καλό θα είναι να βαπτισθείς για να μην κάνετε ας πούμε δύο Πάσχα, ε;"
"Μα... εμενά μου αρεθεί που κανουμέ ντυό πασχά!" είπε η Θαρλότ. "Μακαρί να ειχαμέ και ντυό Κριστουγεννά!" πρόσθεσε χαρούμενα.
"Μα... ΤΙ ΕΦΑΓΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΗ;;;" σκέφτηκα
"Ναι, εεεε, καλά, σκέψου το λοιπόν, ε;" είπε ο παπάς.

Το κουδούνι ξαναχτύπησε και μπήκανε μερικοί ακόμα πιστοί. Είχαμε σηκωθεί πλέον όρθιοι και κατευθυνόμασταν προς την έξοδο, όταν σταμάτησα μπροστά στον παπά και του είπα:
"Πάτερ, υπάρχει ένα ακόμα θέμα που ήθελα να συζητήσω μαζί σας"
"Πες μου, παιδί μου" μου είπε
"Ο γάμος θα γίνει στις πέντε Νοεμβρίου, οκ;"
"Οκ..."
"Ναι, σκεφτόμασταν, μιας που δεν είναι έτοιμη και η εκκλησία ακόμα, να, εεεε, κάναμε τον γάμο στην έρημο, δίπλα στην θάλασσα, σε μια όμορφη τοποθεσία..." είπε και τον κοίταξα με ελπίδα.
"Στην... έρημο;;;" είπε ο παπάς και με κοίταξε με απορία. "Μα... εεεεε... πέντε Νοεμβρίου είπες, ε;" μου είπε
"Ναι..." είπα
"Α, ωραία!" είπε ο παπάς. "Κανένα πρόβλημα! Δεν χρειάζεται να πάμε στην έρημο! Μέχρι τότε θα έχει μπει και το πάτωμα στην εκκλησία. Δεν θα έχουμε κουφώματα βέβαια ακόμα, αλλά δεν πειράζει. Μια χαρά θα γίνει ο γάμος!"
"Α..." είπα εγώ και κοίταξα την Θαρλότ.
"Τι ειναί κουωμφατά;" είπε η Θαρλότ
"Τίποτα μωρό μου, τίποτα..." απάντησα. "Λοιπόν, χάρηκα πολύ!" είπα στο παπά και του έσφιξα το χέρι.
"Κι εγώ, κι εγώ" είπε ο παπάς ευγενικά.
Του χαμογέλασα και ύστερα άνοιξα την πόρτα και βγήκα έξω πρώτος...